واعجب ترکه ز شریانش چو بگرفتم خون

که گوارنده تر از شهد روان بد به مذاق

شیشه می را شریان بگشادم ز گلو

بهر آن را که ز بسیاری خون داشت خناق

ز امتلا باز درافتاد همان دم به فواق

ریختمش ازگلوی شیشه چو در کام قدح

کرد از آن راح دلم نکهت روح استنشاق