دختر طبع مرا بسکه گرانست صداق

بس که حرفم چو طبیبان ز علاجست و دوا

می نگویم سخن از اطعمه همچون به سحاق

هیچ کس را نبود خواهش دامادی من

بکرهای سخنم را به خطا خاطب دهر

عقد نابسته دهد زود بیکره سه طلاق

به کنیزی دهم آن پردگیان را به امیر