کند اندر نفسی جان جهانی ازهاق

با تن از وحشت ارواح نگیرند الفت

با هم از دهشت اجفان نپذیرند اطباق

تیغ تو چون ملک الموت در آن دشت بلا

قی کند رمح تو هر خون که خورد در صف کین

چون مریضی که ز سودا بودش رنج مراق

زهر قهر تو شود در صف کین بهره خصم