قی کند رمح تو هر خون که خورد در صف کین

با هم از دهشت اجفان نپذیرند اطباق

تیغ تو چون ملک الموت در آن دشت بلا

کند اندر نفسی جان جهانی ازهاق

چون مریضی که ز سودا بودش رنج مراق

زهر قهر تو شود در صف کین بهره خصم

در سقر قسمت فساق چه باشد غساق