خواهی که چو نمرود به معبود کنی جنگ

صوفی صفتی ساخته از کبر و تواضع

باطن همه نیرنگی و ظاهر همه بیرنگ

بر ماه سراپرده زدستی مگر از عجب

حامی تو به نفرین پدرگشته سیه روی

تا حشر نگونساری از آلایش این رنگ

حلق دل خلقیت به هر حلقه گرفتار