تا حشر نگونساری از آلایش این رنگ

بر ماه سراپرده زدستی مگر از عجب

خواهی که چو نمرود به معبود کنی جنگ

حامی تو به نفرین پدرگشته سیه روی

حلق دل خلقیت به هر حلقه گرفتار

چون طایر پر ریخته کاویخته از چنگ

آیینه رخسار نگار از تو صفا یافت