چون طایر پر ریخته کاویخته از چنگ

حامی تو به نفرین پدرگشته سیه روی

تا حشر نگونساری از آلایش این رنگ

حلق دل خلقیت به هر حلقه گرفتار

آیینه رخسار نگار از تو صفا یافت

با آنکه سیه روی شود آینه از زنگ

اندام مهم نخل بلندست و تو عرجون