با مهر تو نسرین دمد از پنجه ضیغم

آن آینه تا حشر مصفا بود از زنگ

با راستی عدل تو در عهد تو نقاش

از بیم نیارد که کشد صورت خرچنگ

با عدل تو شاهین رمد از سایه سارنگ

جود تو ز بسیاری بخشش نشودکم

چون دل که ز افزونی دانش نشود تنگ