آن آینه تا حشر مصفا بود از زنگ

وین طرفه که گر حاجب کاخ تو شود پیر

از چهره او جود تو بیرون برد آژنگ

از جوهر رای توکس ار آینه سازد

با راستی عدل تو در عهد تو نقاش

از بیم نیارد که کشد صورت خرچنگ

با مهر تو نسرین دمد از پنجه ضیغم