با این همه از دور دهد چهر توام نور

دور از تو به جان هست مرا انده آونگ

تن خوار و روان زار و اجل یار و امل خصم

جان تفته و دل کفته و قد جفته و سر دنگ

چون مهر که از چرخ به یاقوت دهد رنگ

ابری تو و من خاک که با بعد مسافت

مست از تو مرا زیب و فر و زینت اورنگ