هزار خرمن دین را عیار یک جوسنگ

چو یال شیر دوگیسو فکنده از بر دوش

ولی چو نافه چین مشک سای و غالیه رنگ

به پیش دانه خالش در آن ترازوی زلف

کله شکسته کمر بسته موی پر آشوب

شراب خورده عرق کرده روی پر آژنگ

رسید همچو یکی سرخ شیر خشم آلود