رخش منقش و رنگین چو دیبهای فرنگ

رسید همچو یکی سرخ شیر خشم آلود

ز هر دو زلف دو افعی گرفته بر سر چنگ

خطش معنبر و مشکین چو نافهای ختن

معلق از خم برگشته گیسویش دل من

چو مرغ سوخته بالی که برکشند به چنگ

چه دید؟ دید مرا برنشسته برکوهی