چو مرغ سوخته بالی که برکشند به چنگ

خطش معنبر و مشکین چو نافهای ختن

رخش منقش و رنگین چو دیبهای فرنگ

معلق از خم برگشته گیسویش دل من

چه دید؟ دید مرا برنشسته برکوهی

که کرد پیکر او جا به آفرینش تنگ

چو مار گرزه یکی تازیانه اندر مشت