معلق از خم برگشته گیسویش دل من

ز هر دو زلف دو افعی گرفته بر سر چنگ

خطش معنبر و مشکین چو نافهای ختن

رخش منقش و رنگین چو دیبهای فرنگ

چو مرغ سوخته بالی که برکشند به چنگ

چه دید؟ دید مرا برنشسته برکوهی

که کرد پیکر او جا به آفرینش تنگ