چو مار گرزه یکی تازیانه اندر مشت

چو مرغ سوخته بالی که برکشند به چنگ

چه دید؟ دید مرا برنشسته برکوهی

که کرد پیکر او جا به آفرینش تنگ

چو شیر شرزهکی باره زیر زین خدنگ

چه گفت ؟ گفت سفر سنگ را بفرساید

تو سوده می نشوی گر شوی دوصد فرسنگ