چو شیر شرزهکی باره زیر زین خدنگ

چه دید؟ دید مرا برنشسته برکوهی

که کرد پیکر او جا به آفرینش تنگ

چو مار گرزه یکی تازیانه اندر مشت

چه گفت ؟ گفت سفر سنگ را بفرساید

تو سوده می نشوی گر شوی دوصد فرسنگ

بحار را سم اسب تو سوده موج به موج