مصوری که زند صورت ترا بیرنگ

چو آفتاب شهاب افکنی بر اوج سپهر

به خصم چون که خدنگ افکنی ز پشت هدنگ

ز موی شهپر جبریل خامه اش باید

ز نعل اسبان هامون وکوه آهن پوش

ز گرد گردان خورشید و ماه آهن رنگ

ز خون و زهره ی گردان که بر زمین پاشد