چو دود آذرپیچان شدم ز محنت و رنگ

مخمر از می و مشکت دو رخ ز خشم و غبار

مشمر از پی رزمت دو دست تا آرنگ

شها به آذربایجان تو تاکشیدی رخت

تو ماه چارده بودی و شانزده ماهست

که بی تو چون مه سی روزه قامتم شده چنگ

کنون که آمدی و آمدم به حضرت تو