در خاک چو قارون رودم گنج تمول

آوخ که جوانی به هنر صرف نمودیم

تا بو که به پیری کندم بخت تکفل

گفتم به فلک چون زنم اعلام فصاحت

کی بودگمانم که چو فواره آبم

آغاز ترقی بود انجام تنزل

کی داشتم این ظن که به من عجب فروشند