سیلم که چو انبوه شود بر ز بر کوه

آن قوم که عنصر نشناسند ز غنصل

نی نی که همی پستیم از قوت هستیست

چون میوه که از شاخ درافتد ز تثاقل

از قله کهسار کند قصد تسفل

آن اشتر مستم که مهارم کند ار چرخ

از فرط تدلل نگریم به تذلل