آن اشتر مستم که مهارم کند ار چرخ

چون میوه که از شاخ درافتد ز تثاقل

سیلم که چو انبوه شود بر ز بر کوه

از قله کهسار کند قصد تسفل

از فرط تدلل نگریم به تذلل

هر چیز که تا روز و شب آید برود باز

باقی نزید هیچ اگر عز و اگر ذل