نی زار نالد آنگه از جان برد محن

بس رنج و اندها که نماند به هیچ حال

مه را به چرخ گاه فرازست وگه نشیب

جان را به جسم گاه نشاطست و گه ملال

می تلخ گردد آن گه از دل برد کلال

خورشیدسان زوالی اگر یافتی مرنج

جاوید می نماند خورشید را زوال