جاوید می نماند خورشید را زوال

نی زار نالد آنگه از جان برد محن

می تلخ گردد آن گه از دل برد کلال

خورشیدسان زوالی اگر یافتی مرنج

ور کوکبت قرین وبالست غم مخور

وقتی به سوی خانه خویش آید از وبال

سلطان برای مصلحتی بود اگر ترا