خورشیدسان زوالی اگر یافتی مرنج

جان را به جسم گاه نشاطست و گه ملال

نی زار نالد آنگه از جان برد محن

می تلخ گردد آن گه از دل برد کلال

جاوید می نماند خورشید را زوال

ور کوکبت قرین وبالست غم مخور

وقتی به سوی خانه خویش آید از وبال