افکار در ضمایر و ابکار در حجال

آید به چشم من که مهی بیش نگذرد

کت شه به حکمرانی ملکی دهد مثال

ای کز هوای مدح تو در حالتند و رقص

داند خدا که بود جدا از تو حال من

چون حال تشنه بی که جدا ماند از زلال

ای بس که قامتم از مویه همچو موی بود