ای بس که قامتم از مویه همچو موی بود

افکار در ضمایر و ابکار در حجال

داند خدا که بود جدا از تو حال من

چون حال تشنه بی که جدا ماند از زلال

ای بس که گشت پیکرم از ناله همچو نال

خونم بریخت دست فراقت اگرچه نیست

الا به کیش تیر تو خون ریختن حلال