چون حال تشنه بی که جدا ماند از زلال

ای کز هوای مدح تو در حالتند و رقص

افکار در ضمایر و ابکار در حجال

داند خدا که بود جدا از تو حال من

ای بس که قامتم از مویه همچو موی بود

ای بس که گشت پیکرم از ناله همچو نال

خونم بریخت دست فراقت اگرچه نیست