جز من که بار هجر تو بردم به جان و دل

ای بس که گشت پیکرم از ناله همچو نال

خونم بریخت دست فراقت اگرچه نیست

الا به کیش تیر تو خون ریختن حلال

کاهی شنیده ای که کند کوهی احتمال

منت خدای را که رسیدم به کام دل

زان نقمت فراق بدین نعمت وصال