کاهی شنیده ای که کند کوهی احتمال

خونم بریخت دست فراقت اگرچه نیست

الا به کیش تیر تو خون ریختن حلال

جز من که بار هجر تو بردم به جان و دل

منت خدای را که رسیدم به کام دل

زان نقمت فراق بدین نعمت وصال

حالی چو اخرسی که اشارت کند به دست