خاک چون آب روان می نپذیرد اشکال

بسکه با ستر و عفافست بسی نیست عجب

کاب و آیینه هم او را نپذیرد تمثال

آیت عصمتش ار بر کره ی خاک دمند

از پس پرده اگر صرصر قهرش بوزد

آب گردد ز نهیبش جگر رستم زال

پرده پوش است ز بس عصمت او می ترسم