خندید و نرم نرم همی گفت زیر لب

هرچ آن به چعزی از تو توان کمردن مثال

از عشق عارض تو پرستم همی قمر

بر یاد قامت تو نشانم همی نهال

کاین مرد پارسی دل ما برد زین مقال

این گفت و شد به حجره و بنشست و خواست می

زآن زر دمی که عکسش زرین کند سفال