زآن زر دمی که عکسش زرین کند سفال

خندید و نرم نرم همی گفت زیر لب

کاین مرد پارسی دل ما برد زین مقال

این گفت و شد به حجره و بنشست و خواست می

جست و دویدو رفت و می آورد و دادو خورد

مرغی شد از نشاط و برآورد پر و بال

گه وجد و گه سماع و گهی رقص و گه طرب