این گفت و شد به حجره و بنشست و خواست می

بر یاد قامت تو نشانم همی نهال

خندید و نرم نرم همی گفت زیر لب

کاین مرد پارسی دل ما برد زین مقال

زآن زر دمی که عکسش زرین کند سفال

جست و دویدو رفت و می آورد و دادو خورد

مرغی شد از نشاط و برآورد پر و بال