ستاره بی شرر فکرتش چو نقطه نیل

ز باس اوست که گیرد مدر همی زلزال

به دست ریدک قدرش سپهر چه سیاره

به پای شاهد رایش شهاب چه خلخال

زمانه بی اثر همتش چو سقطه نال

زمانه را تاند بدهدی به وقت کرم

ستاره را یارد بدهدی به گاه نوال