زمانه بی اثر همتش چو سقطه نال

به دست ریدک قدرش سپهر چه سیاره

به پای شاهد رایش شهاب چه خلخال

ستاره بی شرر فکرتش چو نقطه نیل

زمانه را تاند بدهدی به وقت کرم

ستاره را یارد بدهدی به گاه نوال

نه بی ولایش قدر تنی نمود بلند