به مطبخ کرمش آسمان یکی دود است

خمیده ازکف خطاط شد به دفتر دال

شگفت نیست گرش از سفال بود آوند

که پیش همت او زر نداشت سنگ سفال

که از نهیب رکابش گرفته رنگ زگال

نوای صلصل هستیش بد ستاره گرای

هنوز نامده آدم پدید از صلصال