که از نهیب رکابش گرفته رنگ زگال

شگفت نیست گرش از سفال بود آوند

که پیش همت او زر نداشت سنگ سفال

به مطبخ کرمش آسمان یکی دود است

نوای صلصل هستیش بد ستاره گرای

هنوز نامده آدم پدید از صلصال

جهان و هرچه در او صیدهای بسته ی اوست