هنوز نامده آدم پدید از صلصال

به مطبخ کرمش آسمان یکی دود است

که از نهیب رکابش گرفته رنگ زگال

نوای صلصل هستیش بد ستاره گرای

جهان و هرچه در او صیدهای بسته ی اوست

نزیبد الحق چونین خدای را زیبال

ستوده دلدل او را فره سپهرستی