قدر او را بدر گفتم عقل گفتا ای شگفت

قبضه گوگرد کز آتش پذیرد اشتعال

وصف مهرش چون کنم طبعم ببالد همچو سرو

شرح قهرش چون کنم کلکم بنالد همچو نال

بدر دیدستی که روزافزون بود همچون هلال

دست او را ابر خواندم وهم گفتا ای عجب

ابر دیدستی که بی سعی صدف بخشد لآل