بدر دیدستی که روزافزون بود همچون هلال

وصف مهرش چون کنم طبعم ببالد همچو سرو

شرح قهرش چون کنم کلکم بنالد همچو نال

قدر او را بدر گفتم عقل گفتا ای شگفت

دست او را ابر خواندم وهم گفتا ای عجب

ابر دیدستی که بی سعی صدف بخشد لآل

مدح هرچیزی که گویی در حقیقت مدح اوست