ابر دیدستی که بی سعی صدف بخشد لآل

قدر او را بدر گفتم عقل گفتا ای شگفت

بدر دیدستی که روزافزون بود همچون هلال

دست او را ابر خواندم وهم گفتا ای عجب

مدح هرچیزی که گویی در حقیقت مدح اوست

زانکه بر هر جزو باشد نفس کل را اشتمال

مدح قدر اوست مدح چرخ گردان از علو