نرم نرمک زیر لب چون گفتگوی اهل حال

نی خطا گفتم براست از اتحاد جان و دل

اتحاد اینست کان هرگز نگنجد در مثال

دوش از انعام عامش شکوه یی می کرد عقل

از تعصب موی من چون نوک ناچخ شد درشت

جستم از جا تا به پای عقل بربندم عقال

گفت بنشین خشم بنشان گوش ده خاموش باش