جستم از جا تا به پای عقل بربندم عقال

دوش از انعام عامش شکوه یی می کرد عقل

نرم نرمک زیر لب چون گفتگوی اهل حال

از تعصب موی من چون نوک ناچخ شد درشت

گفت بنشین خشم بنشان گوش ده خاموش باش

تا در این معنی ترا سازم به استدلال لال

گفتمش برهان چه داری گفت کز بدو وجود