گفت بنشین خشم بنشان گوش ده خاموش باش

نرم نرمک زیر لب چون گفتگوی اهل حال

از تعصب موی من چون نوک ناچخ شد درشت

جستم از جا تا به پای عقل بربندم عقال

تا در این معنی ترا سازم به استدلال لال

گفتمش برهان چه داری گفت کز بدو وجود

تا به عهد جود او با جان برابر بود مال