غم آورد چون روشنایی گذشت

که برگیرد آن راکه تو افگنی

که پیوندد آن را که تو بشکنی

چو از دوده ام بخت روشن بگشت

به اشتاد گفت آنچ داری پیام

ازان بی منش کودک زشت کام

وزان بد سگالان که بی دانشند