ازان بی منش کودک زشت کام

چو از دوده ام بخت روشن بگشت

غم آورد چون روشنایی گذشت

به اشتاد گفت آنچ داری پیام

وزان بد سگالان که بی دانشند

ز بی دانشی ویژه بی رامش اند

همان زان سپاه پراگندگان