به اشتاد گفت آنچ داری پیام

که پیوندد آن را که تو بشکنی

چو از دوده ام بخت روشن بگشت

غم آورد چون روشنایی گذشت

ازان بی منش کودک زشت کام

وزان بد سگالان که بی دانشند

ز بی دانشی ویژه بی رامش اند