از بیم گرز صد منت وز بیلک مردافکنت

زیرا که با لفظ علم پیوسته داری حرف لم

نبود عجب گر در جهان خصمت بماند جاودان

کز بیم تیغت بی گمان ندهد به خود راهش عدم

خون در عروق دشمنت افسرده چون شاخ بقم

این خلعت دیبا بود کت بر تن زیبا بود

یا زیور طوبی بود از پر طاوس ارم