نبود عجب گر در جهان خصمت بماند جاودان

کلک غیورت می کند با خط دیوانی رقم

سوی علمدار سپه چون بنگری خشم آوری

زیرا که با لفظ علم پیوسته داری حرف لم

کز بیم تیغت بی گمان ندهد به خود راهش عدم

از بیم گرز صد منت وز بیلک مردافکنت

خون در عروق دشمنت افسرده چون شاخ بقم