سوی علمدار سپه چون بنگری خشم آوری

پیشت نیارد شد تنی نیز از پی تعظیم خم

هر حرف کاو چون دال و نون خم بد پی دفع خمش

کلک غیورت می کند با خط دیوانی رقم

زیرا که با لفظ علم پیوسته داری حرف لم

نبود عجب گر در جهان خصمت بماند جاودان

کز بیم تیغت بی گمان ندهد به خود راهش عدم